portraita

kentriki mpara

.
Το μυστήριο του θανάτου και οι Σαρακατσάνοι..

.του Κωνσταντίνου Χ. Γαρέφη

ντως φοβερώτατον, τό το θανάτου μυστήριον» σημειώνει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός στην έξοδιο ακολουθία. Μυστήριο φοβερό ο θάνατος και τούτο διότι « ψυχή κ το σώματος, βιαίως χωρίζεται κ τς αρμονίας». Φοβερό και για έναν ακόμα λόγο, διότι επιτελεί έναν ακόμη χωρισμό, το χωρισμό των ανθρώπων, επί της γης. Μπροστά σε αυτό το φοβερό μυστήριο οι Σαρακατσάνοι στέκονταν με δέος και αξιοπρέπεια, θεωρώντας το θάνατο ως κάτι φυσιολογικό και αναπόφευκτο. «Στον άνθρωπο δεν ίνι μαναχά η ζωή, ίνι κι ου θάνατος», υποστήριζαν. Εξελάμβαναν, επιπρόσθετα, το θάνατο, όπως και τη γέννηση, ως γεγονότα ενταγμένα στα σχέδια του Θεού. «Ήταν θέλημα Θιού», έλεγαν χαρακτηριστικά.



Νεκρικά και ταφικά έθιμα των Σαρακατσαναίων.

.του Νίκου Ζυγογιάννη


Ο θάνατος, το συνταρακτικότερο γεγονός της φύσης, ήταν φυσικό να αποτελέσει ένα από τα κεντρικά αντικείμενα της επιστημονικής έρευνας, της θρησκευτικής σκέψης, του φιλοσοφικού στοχασμού και της τέχνης. Η ιδέα του θανάτου, σ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης πορείας, ταλαιπωρεί τον άνθρωπο, που το βιώνει σαν το τέρμα της ύπαρξής του. Γι αυτό από την αρχαία εποχή φιλοσοφικές ή θεολογικές θέσεις προσπάθησαν να ηρεμήσουν την ανθρώπινη ψυχή από την αγωνία του θανάτου. Παράλληλα, στο λαό επικρατεί πλούσια εθιμολογία που χαρακτηρίζεται τόσο από σεβασμό προς το νεκρό και τη μνήμη του όσο και από τη σκέψη να αποτραπεί ή να εξουδετερωθεί οποιοδήποτε κακό θα μπορούσε να προέλθει από το θάνατο ενός οικείου προσώπου.