portraita

.
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας



Ετούτο το χάραμα, τ’ Αη Γιαννιού σήμερα – χρόνια πολλά, να μας βοηθάει ο Άγιος, δικός μας Άγιος – πεταχτήκαμε αγουροξυπνημένοι απ’ το τηλέφωνο:

-          Έλα, σταθμός εκεί; ΟΣΕ;
-          Όχι, κυρία, σπίτι είναι…
-          Μα πώς, εγώ νομίζω…συγγνώμη!

Παρά τη συγγνώμη, η ζημιά είχε γίνει. Άντε, τώρα, βάλε σε τάξη σκέψεις, ιδέες, προτεραιότητες και δράσεις! Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ένα φάρμακο είναι να βάλεις τηλεόραση μπας και ενσωματωθείς σταδιακά στην τρέχουσα πραγματικότητα ελλοχεύοντος, βέβαια, του κινδύνου να εκνευριστείς απ’ την ειδησεογραφία της κρατικής τηλεόρασης ή ν’ αηδιάσεις την υποκουλτούρα της ιδιωτικής. Και μπαίνεις στη λογική του ζάπινγκ.

Οπότε σ’ ένα απ’ τα κανάλια που άλλαξαν πρόσφατα όνομα, όπως τ’ άλλαζαν παλιότερα και μερικοί σαρακατσιαναίοι εκόντες – άκοντες, βλέπω να παίζεται η παλιά, συνομήλική μας ταινία, που την έχουμε παρακολουθήσει όλοι τόσες φορές: «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας»!

-          Καλά, αυτή δεν ήταν ασπρόμαυρη; Ρωτάω.

Η Κατερίνα είναι Μπαμπινιώτης στις ελληνικές ταινίες.
-          Τις βάφουν τώρα, τις στέλνουν στην Αμερική και τις βάφουν!
-          Κοίτα, ρε!

Πάντως οφείλω να παραδεχτώ ότι την είχαν χρωματίσει ωραία. Τα γιλέκια σωστά, τα κατσέλια ξεχώριζαν, το γρασίδι πράσινο, όλα πολύ καλά. Μόνο εκείνα τα φέσια πολύ κόκκινα τα βρήκα αλλά τέλος πάντων…

Άρχισα τότε να εστιάζω σε άλλες λεπτομέρειες της ταινίας που ξετυλίγονταν μπροστά μου για πολλοστή φορά με μόνη διαφοροποίηση τις χρωματικές της κλίμακες. Κι είδα πολλά που δεν τα είχα προσέξει παλιότερα. Και κατέληξα στο συμπέρασμα πως κάθε φορά που παρατηρείς μια εικόνα, ένα έργο τέχνης του ανθρώπου ή του Θεού, μπορεί να προσέξεις κάτι για πρώτη φορά! Ανάλογα με τη θέση ή τη διάθεση, την άποψη ή τη φιλοσοφία της στιγμής, τη δυνατότητα ή την αδυναμία μας!